-- Omotesandou --

หยุดวันอาทิตย์ไม่มีไรทำ นัดเจอกับนัตโตะเพื่อนสาวชาวอักษรฯ บริษัทส่งมาเทรนงานที่นี่ กลายเป็นว่าตอนนี้เด็กเอกญี่ปุ่นรุ่นเดียวกันตอนนี้มาอยู่โตเกียวเกือบหนึ่งในสี่ของทั้งเอกเลย (ดีจัง) ไม่รู้จะเจอกันที่ไหนดี เพราะเริ่มจะเบื่อ Shibuya / Shinjuku รอบนี้เลยเลือกโอโมเตะ ซันโด (Omote Sandou) แหล่งชอปปิ้งไฮโซ ของคนโตเกียว มีปัญญาได้เป็นแค่คนที่เดินผ่าน

มุมนี้จากสะพานลอย...

ระหว่างทางเจอขบวนประท้วงเรื่องการแก้รัฐธรรมนูญญี่ปุ่นเกี่ยวกับการมีกองกำลังทหาร.... มีเสียงประท้วงจากโทรโข่งเป็นระยะๆ เดินกันแบบสงบเงียบ ปิดถนนแค่ครึ่งนึง แถมมีตัวตุ๊กตามาสคอตมาเดินด้วย ประท้วงได้น่ารักกุ๊กกิ๊กสมเป็นญี่ปุ่นจริงๆ

เดินผ่านร้านหรูๆ แล้วก็มาหยุดเอาที่ Kiddy Land ตอนแรกนึกว่าจะแวะแค่แป๊บเดียว ไปๆมาๆ เราว่าที่นี่เป็นที่ๆ รวมของน่ารักๆ ใครมีลูกพามาญี่ปุ่น แวะร้านนี้ร้านเดียวก็น่าจะพอเลย แต่ยังไม่ได้เทียบราคาว่ามากกว่าที่อื่นแค่ไหน มีตั้งแต่ตระกูล Sanrio / San-x / Gibli-Studio / แล้วก็คาแรคเตอร์ของดีไซน์เนอร์เจ้าอื่นๆ อีกไม่น้อย ก่อนกลับ แอบสอยพวงกุญแจ Totoro และโปสการ์ดประหลาดๆ ติดมือมาด้วย (จ่ายตังค์แล้วคร้าบ)

ความทรงจำครั้งสุดท้ายเกี่ยวกับฮาวาย ก็ตอนก.พ ปี 2006 สามปีผ่านไป ได้แวะไปหม่ำแฮมเบอร์เกอร์ที่ร้าน Kua' Aina มื้อเที่ยงเลี้ยงฉลองอำลาคุณน้องเจเรมี่ หนุ่มฝรั่งเศสสุดฮาอินเทิร์นในแผนกเดียวกัน จอมเล่าเรื่องทะลึ่งประสบการณ์กับสาวๆ (เฮียชอบทำเป็นรายงานเปรียบเทียบสาวฝรั่งเศสกับสาวญี่ปุ่น) มาพร้อมบทวิเคราะห์จำพวก ทำไมสาวๆ ญี่ปุ่นถึงชอบหนุ่มฝรั่ง ทำไมผู้ชายญี่ปุ่นถึง ...

พอละ เปลี่ยนโหมดดีกว่า เดี๋ยวติดเรท กลับมาเรื่องน้องเจที่นั่งตรงข้าม ทำงานด้วยกันมาเดือนกว่าๆ คุณน้องเป็นแนวฝรั่งเศสฮาๆ จริง อู้บ้าง ขี้เกียจบ้าง แต่เฮียก็มีคำตอบให้เสมอว่า Coz i'm French... ฮ่าฮ่า คนละแนวกับน้องเทเรเซียคนเยอรมันเลย รายนี้ งานเป็นงาน เล่นเป็นเล่น ได้หัวเราะก๊ากเป็นประจำเวลาน้องเจ เอาเรื่อง... มาเล่าให้ฟังกันสามคน อีกคนจะต้องไปแล้ว ก็อดใจหายไม่ได้

แก๊งค์ประจำทุกมื้อเที่ยงและกาแฟตอนบ่าย

ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะกินหมดอะนะ แต่เผลอแป๊บเดียวก็ไม่มีเหลือ -_-'เดินเข้ามาในร้านนี่ อารมณ์ฮาวายกลับมาอยู่ในความทรงจำเลย ไอ้ตอนนั้นบินไปบ่อยๆ ก็ไม่รู้จักเที่ยวเยอะๆ (สมน้ำหน้า)

หาอยู่นาน ว่ากินท่าไหนดี นี่เลย มีแนะนำวิธีหม่ำให้ด้วย

เด็กฝึกงาน (Intern) ที่นี่ส่วนใหญ่จะทำประมาณหกเดือน แต่ถ้าแผนกไหนต้องการตัวนานๆ ก็อาจได้ต่อสัญญา ทำนานขึ้น (ยิ่งช่วงเศรษฐกิจแบบนี้ บริษัทส่วนใหญ่จะชอบจ้างเด็กฝึกงานมากกว่า เพราะค่าใช้จ่ายน้อยกว่าจ้างพนักงานประจำเยอะ) งานเลี้ยงที่ทำให้เด็กอินเทิร์นมาพบปะเจอกันก็มักเป็นงานเลี้ยงอำลา คนนี้จะไป คนใหม่ก็มา ผลัดเวียนไปเรื่อยๆ กลายเป็นว่ามาญี่ปุ่นรอบนี้ได้มีเพื่อนคนเยอรมันมากกว่าตอนอยู่เบอร์ลินซะอีก :)

Entertainment

Book : Remember Me ? (Sophie Kinsella)

กลายเป็นแฟนเจ๊ Sophie ไปซะแล้ว เจอเล่มนี้ตอนเปลี่ยนเครื่องที่ London มาอ่านจบก็บนรถไฟญี่ปุ่นเนี่ยแหละ อ่านกันทั้งขบวน ไอ้เราก็เลยต้องหาอะไรมาฆ่าเวลาเล่นบ้าง .. เล่มนี้ก็ โอเคในระดับนึง (ระดับเดียวพอ) แต่ไม่มันส์เท่าเล่มอื่นๆ ของเจ๊เท่าไหร่

Series : Grey's Anatomy Season 4-5

ได้เวปของดีที่ Monica เพื่อนที่เบอร์ลินแนะนำมา เลยได้ดูซีรี่ส์ฟรีทุกเรื่อง (ใครอยากได้เวบนี้หลังไมค์มาเลย) เลยได้ดู Grey's Anatomy สะใจสมใจ ชอบตรงที่เป็นซีรี่ส์ที่พูดเรื่อง "การมีชีวิตอยู่" ของตัวเองและคนรอบข้างได้แรงดี ทำเอาช่วงนี้ลืมโทรทัศน์ที่ตั้งอยู่ในห้องไปเลย ..