เกิดเหตุการณ์พายุหิมะถล่ม สนามบิน เครื่องบินเป็นอัมพาต บินออกไม่ได้ ลงจอดไม่ได้
ผู้โดยสารมากมายทั้งคนญี่ปุ่นคนต่างชาติ ติดอยู่ในสนามบิน น้ำท่าไม่ได้อาบ อาหารไม่พอกิน หนึ่งในนั้นเป็นคุณป้าคนไทยวัยเกือบเจ็ดสิบ ที่นั่งรถเข็นมากับเด็กวัยรุ่น คุณป้าบอกว่า ไม่ได้ทานอะไรมา กว่าสิบชั่วโมงแล้ว พูดอังกฤษ พูดญี่ปุ่นก็ไม่ได้ ด้วยความโชคดีเลยได้พบกับกลุ่มของเราลูกเรือคนไทย พอได้ฟังได้คุยกับคุณป้า ต่างคนต่างเปิดกระเป๋า หยิบสเบียงของกิน ขนมขบเคี้ยว ขนมปัง คุกกี้ ให้คุณป้าเป็นกองใหญ่ คุณป้าเกือบร้องไห้ ขอบอกขอบใจพวกเรา พร้อมให้ศีลให้พรพวกเรา ป้าบอกว่า กำลังจะบินไปแอลเอ แต่แวะมาเปลี่ยนเครื่องที่นาริตะ อยู่มาเกือบสองวันแล้ว จะกินจะนอน ก็ลำบาก ......เหตุการณ์นั้นทำเอาน้ำตาซึมถึงน้ำใจของคนไทยด้วยกันที่มีให้คุณป้า...
วันนี้อ่านข่าวเรื่องราวการปิดสนามบินดอนเมือง สุวรรณภูมิ ....บอกตรงๆ ว่าพูดไม่ออก แม้จะรับรู้ถึงเหตุผลของกลุ่มพันธมิตร รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามเลือกที่จะใช้ความรุนแรง หลายกระแสข่าวที่ออกมาผ่านสื่อ ทำเอาคนทั่วโลก คนไทย ต่างก็มึนกันเอง
เราเองก็เห็นด้วยอย่างยิ่งว่าไม่ควรปล่อยให้กลุ่มนักการเมืองที่กอบโกยผลประโยชน์ขึ้นมาปกครองประเทศ แต่สำหรับความรุนแรงที่มากขึ้นทุกวันๆ ปาระเบิด ยิงทำร้ายร่างกายฝ่ายตรงข้าม ปิดสนามบิน..... ไม่มากเกินไปหน่อยหรือ ?
ภาพยนตร์เกี่ยวกับสงครามหลายร้อยเรื่อง..... ตอนจบในหนัง ต่างบอกผู้ชมว่า เมื่อมนุษย์เริ่มกลายเป็นมวลชน เริ่มใช้ความรุนแรง เอามาห้ำหั่นมนุษย์ด้วยกันเองเพียงเพราะอยู่คนละฝั่งความคิด คนละประเทศ คนละเชื้อชาติ ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะ สุดท้ายเหตุผลที่ใช้อ้างเพื่อสู้รบกันก็ถูกลืมไป เพราะโดนกลบด้วยความด้านชาจากการใช้ความรุนแรง แล้วที่ตามมาก็หนีไม่พ้น "การล้างแค้น"... แล้วจะมีวันจบสิ้นไหมเนี่ย
"การแสดงความคิดเห็นโดยปราศจากการใช้อารมณ์ และการพร้อมรับฟังความคิดเห็น" ดูจะยากเย็นเหลือเกินในสังคมไทย เพียงคำพูดไม่กี่คำ คนฟังก็ควันออกหู แล้วแบบนี้... จริงๆ แล้วลึกๆ เราก็แอบสงสัยไม่ได้ว่าจริงๆ แล้ว บ้านเราควรจะปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยหรือไม่ เพราะการปกครองแบบนี้เน้นการสนับสนุนการแสดงความคิดเห็น การยอมรับเสียงส่วนใหญ่ พร้อมรับฟังในความคิดเห็นที่แตกต่างกัน แตกต่างจากตอนนี้ลิบลับ...
คุยเรื่องการเมืองกับเพื่อนต่างชาติมากมายจากทุกมุมโลก ต่างตอบว่า ประเทศพวกเขาก็มีคอร์รัปชั่นแบบนี้แหละ มีมากด้วย กำจัดได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็ต้องทนๆ กันไปไล่ยังไงก็ไปลำบากแหละ ตราบใดที่เรายังอยู่ในระบบทุนนิยม ยุคที่เงินเป็นใหญ่ เท่าที่ทำได้คือให้การศึกษาที่ดี สอนให้คนได้คิดเองเป็น ไม่ตกเป็นทาสสื่อ ไม่ตกอยู่ในภวังค์การยั่วยุของกลุ่มใดๆ .....
เพราะเหตุผลจริงๆ ไม่ได้อยู่ที่"กลุ่มนักการเมืองเลวๆ" กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งแต่เพียงอย่างเดียว ทุกวันนี้เราอยู่ในวงล้อมของตาข่ายที่เรามองไม่เห็น คอร์รัปชั่นเกิดขึ้นทุกวันแม้แต่ตามบริษัท ท้องถนน เทศกิจ คนขายของบนทางเท้า ฯลฯ
ประเทศเราจัดอยู่ในกลุ่มวัฒนธรรมที่เรียกว่า Particularism ตามความหมายของ หนังสือเล่มนี้ ที่บอกว่า จริงๆ แล้วเรื่องการเคารพกฎเกณฑ์แบ่งได้เป็นสองพวก
- Universalism
ประเทศในกลุ่มนี้ได้แก่ อเมริกา เยอรมนี ญี่ปุ่น อังกฤษ เนเธอร์แลนด์ กลุ่มสแกนดิเนเวีย
ลักษณะของผู้คนในกลุ่มนี้
1.ให้ความสำคัญกับกฎเกณฑ์มากกว่าความสัมพันธ์ของผู้คน
2.สัญญาต่างๆ ถูกเขียนขึ้นโดยมีข้อบังคับใช้ตามกฎหมาย
3.สัญญา คือ สัญญา กฎคือกฎ ไม่มีข้อยกเว้น ไม่ว่ากับภรรยา ลูกหลาน พ่อตาหรือแม่ยาย
4.ปฎิบัติตามกฏที่เขียนไว้อย่างเคร่งครัด ไม่ว่าตำรวจ หรือคนอื่นๆ จะเห็นหรือไม่เห็น เช่นไฟแดงสำหรับคนข้าม คนพวกนี้ก็จะไม่ข้ามถนน แม้ว่าถนนจะว่างเหลือเกิน เขาก็จะรอจนกว่าไฟเขียว ถึงจะเดินข้ามถนนกัน
มีเรื่องที่(พวกเรา)ขำเกี่ยวกับเยอรมนีว่า ในกฎของบริษัทต่างๆ ระบุไว้อย่างละเอียดยิบ.. ถึงขั้นมีเขียนไว้ว่า ถ้าลูกน้องป่วยเกินสามวัน หัวหน้าต้องนำดอกไม้ไปเยี่ยมลูกน้อง .... (โอ้ว)
คนกลุ่มนี้มองกลุ่ม Parti. ว่า คนพวกนี้ไว้ใจไม่ได้ เพราะมักจะช่วยเหลือพวกตัวเองเสมอๆ
- Particularism
ประเทศในกลุ่มนี้ ฝรั่งเศส โปรตุเกส อิตาลี อาหรับ เอเชียเกือบหมด ยกเว้นญี่ปุ่น
ลักษณะของผู้คนในกลุ่มนี้
1.ให้ความสำคัญกับ"ความสัมพันธ์"ของผู้คน มากกว่าการยึดตามกฎ
2.สัญญาที่ระบุไว้ ต้องพร้อมจะเปลี่ยนแปลงได้เสมอ
3.มีมุมมองได้หลากหลายในแต่ละเรื่อง และแต่ละคน
4.ฝ่าฝืนกฎ ได้เป็นรายๆ ไป ตามแต่สถานการณ์
คนกลุ่มนี้มองกลุ่ม Univ. ว่าคนพวกนี้ไว้ใจไม่ได้ เพราะแม้แต่เพื่อนตัวเองยังไม่ช่วยเลย
(Fons Trompenaars & Charles Hampden Turner - Riding the Waves of Culture)
เมื่อดูจากลักษณะนิสัยโดยทั่วไปของคนในชาติแล้ว ก็เตรียมใจกันได้ว่า ใช้เวลาอีกเนิ่นนาน กว่าที่การมอบ และแบ่งปันประโยชน์ให้กับพวกพ้องจะหมดไป อย่าเอาแต่คิดแผนเตรียมล้างบาง ขับไล่คนชั่วคนโกงกินทั้งหลาย อีกด้านนึงก็ช่วยๆ กันหันมาปรับปรุงการศึกษาให้คนคิด"เอง"เป็น เลิกตีกันเองในครอบครัว เพราะว่าต่อให้กลุ่มนี้ออกไป กลุ่มใหม่ที่นิสัยไม่ต่าง(มาก) ก็คงเข้ามา
เลิกหวังความเปลี่ยนแปลงเพียงชั่วข้ามคืน เลิกดีใจที่ CNN BBC ลงข่าวประเทศไทยเคียงข้างมุมไบ เลิกสะใจที่หาวิธีทีทำให้ทั้งโลกหันมารู้จักประเทศไทย (ในแง่คนไทยเปิดคอนเสิร์ต ปิดสนามบิน เต้นรำเชิบเชิบ)
เอาเป็นว่า ขอแนะนำให้หันมาหาวิธีทำยังไงถึงจะสอนให้คนรู้จักใช้เหตุผล ระงับอารมณ์ได้มากกว่านี้ ทำยังไงถึงจะให้คนไทยรู้จักคิดไตร่ตรองอย่างมีสติ เลิกใช้ความรุนแรง ไปเบียดเบียนเพื่อนมนุษย์ทั้งในและนอกประเทศ (เราไม่ได้ลำบากแต่เพียงประเทศเดียว) เห็นคนต่างชาติกลับบ้านไม่ได้เพราะปิดสนามบิน อย่าลืมนึกถึงเหตุผลทางมนุษยธรรมมากมายที่เกิดขึ้นได้กับมนุษย์ทุกคนบางทีพวกเรามองไม่เห็น อย่าให้พ่อแม่ลูกต้องมาทะเลาะ โกรธเคืองไม่มองหน้ากัน เพียงเพราะเลือกคนละฝั่ง ฯลฯ
มนุษย์ทุกคนต่างเกิดมาเป็นปัจเจกชน มีความคิดแตกต่างตามสถานะ สิ่งแวดล้อม การศึกษา และประสบการณ์ที่ได้รับมา อย่าเอาแต่ยัดเยียดฝั่งซ้าย ฝั่งขวา สีแดง สีเหลือง ให้กันและกันเลย......
เหตุการณ์นี้ทำเอาน้ำตาซึมเพราะความไม่เข้าใจกันของคนไทยด้วยกันเอง .....
หยุดเถอะค่ะ
เลิกทำร้ายคนไทยด้วยกันเองซะที
-------------------------------------------------
เอาเรื่องสั้นโดนใจจากวิชา Fiction สมัยเรียนอักษรฯ มาฝาก
The Use of Force : William Carlos Williams
The Use of Force
by William Carlos Williams
They were
new patients to me, all I had was the name, Olson. Please come down as soon as
you can, my daughter is very sick.
When I arrived I was met by the mother, a big startled looking woman,
very clean and apologetic who merely said, Is this the doctor? and let me in. In
the back, she added. You must excuse us, doctor, we have her in the kitchen
where it is warm. It is very damp here sometimes.
The child was fully dressed
and sitting on her father's lap near the kitchen table. He tried to get up, but
I motioned for him not to bother, took off my overcoat and started to look
things over. I could see that they were all very nervous, eyeing me up and down
distrustfully. As often, in such cases, they weren't telling me more than they
had to, it was up to me to tell them; that's why they were spending three
dollars on me.
The child was fairly eating me up with her cold, steady eyes, and no
expression to her face whatever. She did not move and seemed, inwardly, quiet;
an unusually attractive little thing, and as strong as a heifer in appearance.
But her face was flushed, she was breathing rapidly, and I realized that she had
a high fever. She had magnificent blonde hair, in profusion. One of those
picture children often reproduced in advertising leaflets and the photogravure
sections of the Sunday papers.
She's had a fever for three days, began the father and we don't know what
it comes from. My wife has given her things, you know, like people do, but it
don't do no good. And there's been a lot of sickness around. So we tho't you'd
better look her over and tell us what is the matter.
As doctors often do I
took a trial shot at it as a point of departure. Has she had a sore
throat?
Both parents answered me together, No . . . No, she says her throat
don't hurt her.
Does your throat hurt you? added the mother to the child. But
the little girl's expression didn't change nor did she move her eyes from my
face.
Have you looked?
I tried to, said the mother, but I couldn't see.
As it happens we had
been having a number of cases of diphtheria in the school to which this child
went during that month and we were all, quite apparently, thinking of that,
though no one had as yet spoken of the thing.
Well, I said, suppose we take a look at the throat first. I smiled in my
best professional manner and asking for the child's first name I said, come on,
Mathilda, open your mouth and let's take a look at your throat.
Nothing
doing.
Aw, come on, I coaxed, just open your mouth wide and let me take a look.
Look, I said opening both hands wide, I haven't anything in my hands. Just open
up and let me see.
Such a nice man, put in the mother. Look how kind he is to
you. Come on, do what he tells you to. He won't hurt you.
At that I ground my teeth in disgust. If only they wouldn't use the word
"hurt" I might be able to get somewhere. But I did not allow myself to be
hurried or disturbed but speaking quietly and slowly I approached the child
again.
As I moved my chair a little nearer suddenly with one catlike movement
both her hands clawed instinctively for my eyes and she almost reached them too.
In fact she knocked my glasses flying and they fell, though unbroken, several
feet away from me on the kitchen floor.
Both the mother and father almost
turned themselves inside out in embarrassment and apology. You bad girl, said
the mother, taking her and shaking her by one arm. Look what you've done. The
nice man . . .
For heaven's sake, I broke in. Don't call me a nice man to her. I'm here
to look at her throat on the chance that she might have diphtheria and possibly
die of it. But that's nothing to her. Look here, I said to the child, we're
going to look at your throat. You're old enough to understand what I'm saying.
Will you open it now by yourself or shall we have to open it for you)
Not a
move. Even her expression hadn't changed. Her breaths however were coming faster
and faster. Then the battle began. I had to do it. I had to have a throat
culture for her own protection. But first I told the parents that it was
entirely up to them. I explained the danger but said that I would not insist on
a throat examination so long as they would take the responsibility.
If you
don't do what the doctor says you'll have to go to the hospital, the mother
admonished her severely.
Oh yeah? I had to smile to myself. After all, I had already fallen in
love with the savage brat, the parents were contemptible to me. In the ensuing
struggle they grew more and more abject, crushed, exhausted while she surely
rose to magnificent heights of insane fury of effort bred of her terror of
me.
The father tried his best, and he was a big man but the fact that she was
his daughter, his shame at her behavior and his dread of hurting her made him
release her just at the critical times when I had almost achieved success, till
I wanted to kill him. But his dread also that she might have diphtheria made him
tell me to go on, go on though he himself was almost fainting, while the mother
moved back and forth behind us raising and lowering her hands in an agony of
apprehension.
Put her in front of you on your lap, I ordered, and hold both her
wrists.
But as soon as he did the child let out a scream. Don't, you're
hurting me. Let go of my hands. Let them go I tell you. Then she shrieked
terrifyingly, hysterically. Stop it! Stop it! You're killing me!
Do you think
she can stand it, doctor! said the mother.
You get out, said the husband to
his wife. Do you want her to die of diphtheria?
Come on now, hold her, I
said.
Then I grasped the child's head with my left hand and tried to get the
wooden tongue depressor between her teeth. She fought, with clenched teeth,
desperately! But now I also had grown furious--at a child. I tried to hold
myself down but I couldn't. I know how to expose a throat for inspection. And I
did my best. When finally I got the wooden spatula behind the last teeth and
just the point of it into the mouth cavity, she opened up for an instant but
before I could see anything she came down again and gripping the wooden blade
between her molars she reduced it to splinters before I could get it out
again.
Aren't you ashamed, the mother yelled at her. Aren't you ashamed to
act like that in front of the doctor?
Get me a smooth-handled spoon of some sort, I told the mother. We're
going through with this. The child's mouth was already bleeding. Her tongue was
cut and she was screaming in wild hysterical shrieks. Perhaps I should have
desisted and come back in an hour or more. No doubt it would have been better.
But I have seen at least two children lying dead in bed of neglect in such
cases, and feeling that I must get a diagnosis now or never I went at it again.
But the worst of it was that I too had got beyond reason. I could have torn the
child apart in my own fury and enjoyed it. It was a pleasure to attack her. My
face was burning with it.
The damned little brat must be protected against
her own idiocy, one says to one's self at such times. Others must be protected
against her. It is a social necessity. And all these things are true. But a
blind fury, a feeling of adult shame, bred of a longing for muscular release are
the operatives. One goes on to the end.
In a final unreasoning assault I overpowered the child's neck and jaws. I
forced the heavy silver spoon back of her teeth and down her throat till she
gagged. And there it was--both tonsils covered with membrane. She had fought
valiantly to keep me from knowing her secret. She had been hiding that sore
throat for three days at least and lying to her parents in order to escape just
such an outcome as this.
Now truly she was furious. She had been on the defensive before but now
she attacked. Tried to get off her father's lap and fly at me while tears of
defeat blinded her eyes.
2 comments:
ประเทศไทย...
กำลังจะได้นายกใหม่
ได้เสื้อแดงก่อม๊อปแทน
เฮ้ออ....เมื่อไหร่จะจบไม่รุ้
เขียนได้ยอดเยี่ยมครับ
Post a Comment